امام خمینی (ره) را معمار انقلاب جمهوری اسلامی ایران می نامند . معمار به شخصی گفته می شود که تصورات و عناصر بالقوه را به بالفعل تبدیل می کند. با رسم خط مشی ها ، راه و رسم زندگی را به مردم می آموزد. مسیر های پیشرفت و ترقی را از راه های رکود و شکست جدا می سازد.

 امام راحل ومعمار بزرگ انقلاب اسلامی،به ایرانیان آموخت که" روی پای خودشان بایستند" وهمین جمله کوتاه، دنیای بزرگ اتفاقات را رقم زد. انسان مستقل، سیاست استقلال یافته، اقتصاد وهنر وفرهنگ مستقل را طلب می کند. کوتاه شدن دست بیگانگان از کشورمان، نهال هنر بیگانه و ابتذ ال فرهنگی را خشکاند. ابتذال فرهنگی از قدیمی ترین شیوه های حکومت بر جوامع است. کشوری که مردم  و جوانانش هوای نفس را بر منطق سالم ترجیح  دهند، دست گدایی به سوی بیگانه دراز خواهند کرد.

حضرت امام خمینی (ره) ، بر ادبیات و فرهنگ ناب ایرانی اشنایی کامل داشتند.در بخشی از زندگینامه ایشان آمده است: "در قرن سیزدهم خورشیدی ، در بسیاری مناطق ایران از جمله خمین تقریبا مدرسه به شکل امروزی وجود نداشت وآن گروه از مردم که به تربیت وتحصیلات فرزندان خود اهمیت می دادند، آنها را به مکتب خانه می فرستادند تا خواندن و نوشتن وقران و ادبیات فارسی بیاموزند.من نیز به مکتب رفتم ونزد "ملا ابوالقاسم" به فراگیری گلستان و بوستان سعدی وکتاب های ادبی دیگر پرداختم." دوران کودکی حضرت امام، دوره آشنایی ایشان با فرهنگ غنی ایرانی بوده است. قریحه شعر نیز در ایشان موج می زند وهمچون عرفای این سرزمین، زبان شعر را برای بیان برخی دیدگاه های عارفانه خود برگزیدند.                                                                                                                                                                                                                  نویسنده : سید عباس مرتضوی (عضو نوجوان مرکز)

برگرفته از ویژه نامه ی جوانان – چاوش /خرداد91